PHOTOGRAPHER

สวัสดีครับทุกๆท่าน ผมขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ

ชื่อนายอนุจิต ไกรกังวาร

เรียกสั้นๆว่าแชมป์น่ะครับ

อายุ 25 ปี จบจากมหาลัยรังสิต คณะนิเทศศาสตร์ สาขาการโฆษณา

ศิษย์เก่าอุบลวิทยาคมและนารีนุกูลครับ

ตอนนี้ก็เป็นช่างภาพอิสระอยู่ที่จังหวัดอุบลราชธานี

ผมขอเล่าเรื่องราวความเป็นมาของตัวเองโดยคร่าวๆล่ะกัน

เผื่อเราจะได้รู้จักกันมากขึ้น

ผมจับกล้องครั้งแรก ตอนไหน?ผมก็จำไม่ได้ แต่เริ่มจับจริงๆก็ตอนที่เรียนอยู่มหาลัยนี่แหละครับ

ก็เรียนถ่ายรูปขึ้นพิ้นฐานทั่วไป ที่นักศึกษานิเทศต้องเรียนทุกคน กล้องตัวแรกที่ใช้ คือกล้อง canon AE-1

พร้อมกับเลนส์ fix 50 mm. ได้ความอนุเคราะห์มาจากคุณอา ตอนที่เรียน กล้องที่นักศึกษาใช้กันส่วนมาก

และปัจจุบันก็ยังใช้กันเรียนกันอยู่คงหนีไม่พ้นเจ้า nikon fm10 ราคาก็หมื่นต้นๆ มาพร้อมกับเลนส์ zoom 35-75

ซูมได้ก็เท่แล้วครับ ส่วนกรณีอย่างผมก็มีเยอะ คือไปหยิบยืมญาติๆหรือใครก็ตามแต่มาใช้ เหตุผลง่ายๆครับ ไม่มีตังซื้อ

ฟิมล์ม้วนแรกที่ถ่ายยี่ห้อไรก็จำไม่ได้ รู้แต่ว่าเป็นขาวดำ ถ่ายภาพครั้งแรกก็งังๆเงียๆกันไป

สรุป ถ่ายครั้งแรกไม่ติดครับ ล้างฟิมล์ออกมาดูมึดสนิท ไม่รู้ถ่ายอีท่าไหน

ไม่เป็นไร ม้วนแรกซื้อวิชา มาม้วนสอง

เอาวุ้ย!! มีภาพปรากฏบนฟิมล์เนกาทีฟแล้ว เห็นเป็นลางๆก็ดีใจแล้ว

ต่อไปก็ถึงขั้นตอนที่รอคอย

เข้าห้องอัด ห้องที่มันมืดๆมีไฟสลัวสีแดงๆ รู้สึกเท่อย่างบอกไม่ถูก(ทั้งๆก็มองไม่เห็นหน้าใคร) หลังจากที่นำกระดาษอัดภาพจุ่มไป

ที่น้ำยา แล้วก็นั่งดูปรากฏการณ์ที่แสนจะตื่นเต้น ภาพก็ค่อยๆปรากฏขึ้นมา

ทีล่ะนิด ทีล่ะนิด ....

ว้าว!!! สุดๆ ผลงานมาสเตอร์พีชระดับโลก ว่าแต่ ทำไมมันไม่ชัดหว่า ภาพแล้วภาพเล่า

พับผ่าสิ!!! out focus ทั้งม้วน ผมก็ว่าสายตาผมก็ปกติอยู่น่ะ โฟกัสแล้วโฟกัสอีก กว่าจะถ่ายได้แต่ระรูปทั้งหมุนทั้งคลึง
ทำไมมันไม่ชัดหว่า?

ม้วนที่สามจัดไป โอเคหน่อย เป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาหน่อย

หลังจากที่ถูๆไถๆ หมดเนื้อหมดตังไปกับค่าฟิมล์ค่ากระดาษอยู่เทอมนึงก็ถึงรู้ว่า เวลาที่ผมมองทุกๆอย่างผ่าน viewfinder

มันคือช่วงเวลาที่ดีช่วงหนึ่งเลย และการที่ผมถ่ายทอดเรื่องราวจากสิ่งที่ผมเห็น ความรู้สึกที่ผมได้รู้ แบ่งปันให้คนอื่นรับรู้ด้วย ผมยิ่ง

รู้สึกดีมากกว่า

ความสุขมันอยู่กับเราได้ไม่นานก็จากไป แต่เราจะหาความสุขได้บ่อยแค่ไหนกัน?






...............